10 prostytutek, które zapisały się na kartach historii

10 prostytutek w historii

Podczas, gdy większość ludzi zna takie postacie historyczne jak króla Ludwika XV, czy króla Karola II Stuarta. Jednak mało wiadomo o ich kochankach, które dzieliły z nimi łoże, a czasem matkowały ich dzieci. Te 10 prostytutek zapisało się na kartach historii. Były piękne, a często również świetnie wykształcone. Zostały kochankami wybitnych ludzi swojego okresu, a ich życie było pełne tajemnic oraz intryg. Zdobyły również władzę, wpływy, majątek, a przede wszystkim sławę.

Fryne

Fryne

Scena sądu nad heterą – José Frappa, Fryne 1904 r., źródło: wikimedia commons

Fryne jest jedną z niewielu heter, których piękno można podziwiać w muzeach sztuki. Jako prostytutka w starożytnej Grecji, Fryne była znana ze swojej urody i często pozowała swojemu kochankowi – rzeźbiarzowi Praksytelesowi (jej ciało ma. in., rzeźba Affrodyty z Knidos) . Spekulowano, że pozowanie i prostytucja uczyniły ją tak bogatą, ze była w stanie przyczynić się od odbudowy murów Teb, po tym jak Aleksander Wielki zniszczył je w 336 r. p.n.e. Jej profesja nie cieszyła się poważaniem, Fryne stanęła przed sądem z niejasnych powodów pod zarzutem bezbożności, rozwiązłości i innych tego typu zarzutów. Bronił jej jeden z jej kochanków, mówca Hyperejdes i dzięki niemu (dzięki m.in. sztuczce: przedstawił przed sądem jej piękno każąc jej obnażyć piersi) została uniewinniona.

Veronica Franco (1546–1591)

Portret Veroniki Franco autor Jacopo Tintoretto 1575

Portret Veroniki Franco autor Jacopo Tintoretto 1575, źródło: wikimedia commons

Veronica Franco była jedną z najbardziej fascynujących kobiet okresu renesansu. Była nie tylko XVI-wieczną wenecką kurtyzaną, ale była również niezwykle wykształcona. Znała kilka języków oraz była uzdolniona muzycznie. Opublikowała nawet kilka tomów poezji. Zajmowała się też działalnością dobroczynną, pomagała innym kurtyzanom i ich dzieciom. Jej najsłynniejszym klientami byli m.in. król Francji Henryk III i malarz Tintoretto. Należała do najdroższych kurtyzan Jej pocałunek kosztował 5 koron, co stanowiło półroczną pensje służącego, a „pełna usługa” 50 koron. W 1565 roku została wymieniona jako jedną z „ekspertek” w poradniku dla kurtyzan. Dziesięć lat później Wenecję nawiedziła epidemia dłużmy i Franco musiała opuścić miasto, tracąc tym samym sporą część majątku. Powróciła do Wenecji w 1577 roku i została fałszywie oskarżano pod zarzutem czarów, ale za pieniądze zarzuty zostały wycofane. Są pewne przesłanki, że jakiś wenecki szlachcic pomógł jej w uniewinnieniu. Jej dalsze losy nie są znane. Wiadomo, ze straciła swój pozostała część majątku i bogactw. A jej dobroczyńca zmarł i pozostawił ją bez wsparcia finansowego. Zmarła ok. 1591 roku w ubóstwie.

Nell Gwynn (1650 – 1687)

Portret Nell Gwynn Peter Lely 1675

Portret Nell Gwynn, autor Peter Lely 1675, źródło: wikimedia commons

Nell Gwynn jest najbardziej znaną kochanką króla Anglii Karola II Stuarta, z którym miała dwóch synów. Niewiele wiadomo o jej młodości i rodzinie. Urodzona w domu publicznym w slumsach Covent Garden. Jako dziecko podawała mocniejsze napoje w przybytku, w którym pracowała jej matka. Na początku sprzedawała pomarańcze i inne owoce w „King’s Theatre”. Z czasem z widowni przenosi się na scenę. Jako młoda kobieta Gwyn była oczarowana teatrem angielskim i chciała zostać aktorką. Chociaż była analfabetką, uczyła się rzemiosła w szkole artystycznej, gdzie była podobno znajomą znanych aktów – Charles’a Harta i Johna Lacy. Gwyn pracowała powoli, pieła się po szczeblach kariery, występując w kilku komediowych spektaklach, aż ostatecznie trafiła pomiędzy osoby z wyższych sfer, gdzie poznała samego króla. Była jedną z 13 kochanek Karol II Stuarta i choć nigdy nie zapewniła sobie tytułu szlacheckiego, jedne z jej synów Charles Beauclerk otrzymał tytuł księcia St. Albans.

Sally Salisbury (1692 – 1724)

Portet Sally Salisbury autor John Smith  1720-1725 zbiory British Museum

Portet Sally Salisbury, autor John Smith, 1720-1725, zbiory British Museum

Sally Salisbury, która urodziła się jako Sara Pridden, była odważną i niezwykle popularną prostytutką w Londynie na przełomie XVII i XVIII w. Zaczęła się prostytuować jeszcze jako nastolatka. a następnie przez 14 la pracowała w wysokiej klasy domu publicznym, który przyciągał arystokratów. Salisbury była znana zarówna z piękna, jak i poczucia humoru, a do tego była ponoć bardzo zadziorna. Sally znana była z wybuchowego charakteru – podczas kłótni z jednym z kochanków Johna Lincha, którego pchnęła nożem podczas sprzeczki o parę biletów do opery.. Choć zakochany nieszczęśnik wybaczył jej, i tak trafiła do więzienia, gdzie wciąż przyjmowała zamożnych klientów. Zmarła po kilku miesiącach, w roku 1724, na syfilis.

Jeanne Bécu (1743 – 1793)

Portret Madame du Barry autorstwa Élisabeth Vigée-Lebrun 1781

Portret Madame du Barry, autorstwa Élisabeth Vigée-Lebrun, 1781 r., źródło: wikiemdia commons

Jeanne Bécu znana na francuskim dworze jako Madame du Baryy, była oficjalną kochanką Ludwika XV. Była nieślubną córką mnicha Jeana Baptiste Gormand de Vauberniera i kucharki Anny Becu. Gy, była dzieckiem, jeden z kochanków jej matki zapłacił za edukację Jeanne w zakonie. Bécu w wieku 15 lat została prostytutką w Paryżu, gdzie zdobyła wielu wysokiej rangi arystokratów jako klientów i ostatecznie trafiła do Wersalu, gdzie „odkrył ją” przygnębiony i samotny Ludwik XV. Bécu została szybko wydana za mąż, by zapewnić jej tytuł pozwalając na dostęp do dworu Ludwika XV. Po śmierci króla została wysłana do klasztoru. W 1792 roku du Barry odbyła kilka podróży do Londynu pod pozorem odzyskania ukradzionej biżuterii, ale podejrzewano, że wspomaga finansowo emigrantów, którzy schronili się tam po wybuchu rewolucji francuskiej. W 1793 została aresztowana przez Trybunał Rewolucyjny w Paryżu pod zarzutem zdrady. W więzieniu dzieliła celę z Grace Elliott, metresą Filipa Égalité. Po procesie 8 grudnia 1793 została zgilotynowana na Placu Concorde. Próbowała wykupić swoje życie i wyjawiała, gdzie schowała swoje klejnoty i resztę dobytku. W drodze na gilotynę, w przeciwieństwie do królowej Marii Antoniny, du Barry załamała się, a podczas egzekucji wpadła w histerię, błagała zgromadzony tłum o łaskę i pobudziła go tym tak bardzo, że kat przyspieszył egzekucję. Jej ostatnie słowa brzmiały podobno: „Encore un moment, monsieur le bourreau, un petit moment” czyli w tłumaczenie Jeszcze chwila, panie kacie, tylko chwilka, które wypowiedziała do kata.

Cora Pearl (1835 – 1886)

Fotografia Cory Pearl autor Eugène Disdéri

Fotografia Cory Pearl, autor Eugène Disdéri, źródło: Pinterest

Emma Elizabeth Crouch urodziła się w Londynie jako córka muzykanta i pieśniarki.. Nie była przeciętną prostytutką, która żyła na ulicach. Uczęszczała do szkoły z internatem we Francji, gdzie otrzymała staranne wykształcenie i zyskała umiejętności charakterystyczne dla wyższych klas społecznych. Po strasznym incydencie z mężczyzną, którą zgwałcił ją, następnie zapłacił, Crouch została prostytutką w niesławnym domu publicznym w Argyll Rooms. Podczas podróży do Paryża, Crouch przyjęła pseudonim Cora Peral i zaczęła zdobywać sławe jako kurtyzana dla bogatych mężczyzn. Pearl stała się bardzo sławna w Paryżu i sypiała z wieloma znanymi osobistościami, takimi jak Napoleon III Bonaparte. Tytuł hrabiowski z kolei otrzymała słynna Lola Montez vel hrabina von Landsfelt. Znana była także z krzykliwego stylu i niezwykłych włosów np. jaskrawożołtych.

Catherine Walters (1839 – 1920)

Catherine_Walters

Catherine Walters, źródło: wikimedia commons

Catherine Walters pieszczotliwie „Kręgielkiem” była ikoną mody i angielską kurtyzaną, której wydawało się mieć cały Londyn u swoich stóp w XIX wieku. Była także piękna popularna, wykształcona i miała kilku bardzo bogatych dobroczyńców. W 1856 roku jako siedemnastoletnia córka marynarza zaczęła karierę w najstarszym zawodzie świata. Na swojej drodze spotkała markiza Hartingtona, który zakochał się w niej bez pamięci. Darował jej dom w Mayfair ze służbą, końmi, powozami i roczną pensją w wysokości 2 tysięcy funtów. Podobno intymne związki łączyły też „Kręgielk” z księciem Walii. Catherine Walters była osoba bardzo sprytną i inteligentną. Mówiła wulgarnym językiem, znana była z kontrowersyjnych wypowiedzi, potrafiła wykorzystywać snobizm wyższych sfer. Pokazywanie się w jej towarzystwie było „trendy” i oznaczało, że jest się wyznawcą modnych, rewolucyjnych poglądów, że przekracza się bariery społeczne. Zachwycali się nią król Edwarda VII i Napoleona III. . W odróżnieniu od wielu prostytutek jej czasów jej życie nie zakończyło się kompletną ruiną. Przeszła na emeryturę w wieku 80 lat i miała dużo pieniędzy na spokojną starość i pozytywną opinię społeczeństwa.

Lulu White (1868 – 1931)

Lulu White

Lulu White, fot. Pinterest

Opowieści o dzielnicy czerwonych latarni Storyville w Nowym Orleanie z początków XX wieku, byłaby niepełna bez wzmianki o prostytutce i właścicielce domu publicznego – Lulu White, choć właściwie nazywała się Lulu Hendley. Jej dom publiczny zwany Octoroon Parlour, zamieszkiwało blisko 40 kobiet, był ulubionym przybytkiem miłośników jazzu i panów, którzy chcieli odkrywać uroki pięciu salonów i 15 pokoi przeznaczonych gości specjalnych. White była zmuszona zamknąć swój przybytek w 1917 roku, kiedy stała się obiektem dyskryminacji płciowej. White zajmuje miejsce we współczesnej kulturze, ponieważ została wymieniona w piosence wykonywanej przez Louisa Armstronga – „Mahogany Hall Stomp”. Na jej cześć nazwano klub Jazzowy w Bostonie.

Calamity Jane (1852 – 1903)

calamity-jane

Calamity Jane, fot. missedinhistory.com

Martha Jane Canary Burke znana jako Calamity Jane, słynna kobieta rewolwerowiec, kowbojka, konwojent dyliżansów. wykonywała te i wiele innych nietypowych dla kobiet zajęć. Przez jakiś czas parała się również prostytucją, ale nie tym się wsławiła. Była kobietą pracującą i żadnej pracy się nie bała. W 1876 na wiosnę przybyła do Deadwood w Black Hills, gdzie niedawno odkryto złoto. Podróżowała m.in. wspólnie z Dzikim Billem Hickokiem i wieloma innymi konwojem wozów z Cheyenne. Na miejscu zajęła się zaopatrywaniem poszukiwaczy złota w przedmioty codziennego użytku. W 1878 zajęła się pielęgnacją chorych w czasie epidemii ospy. W 1891 wyszła za mąż za woźnicę Clintona Burke, a od 1895 zaczęła występować w rewiach i cyrkach Dzikiego Zachodu, popisując się umiejętnościami jazdy konnej i strzelaniem. Występowała między innymi w słynnej wędrownej rewii Buffalo Billa. W 1901 wystąpiła na Wszechamerykańskiej Wystawie w Buffalo, co skończyło się dla niej nieprzyjemnie, gdyż wyrzucono ją za pijaństwo. Powróciła do Deadwood, gdzie w dwa lata później zmarła w wieku 51 lat. Na jej ostatnie życzenie została pochowana w kwaterze przystającej do grobu Hickoka na cmentarzu Mount Moriah.

Sada Abe (1905 – 1971)

sadaabe

Sada Abe w dniu aresztowania, fot. Pinterest

Sada Abe była gejszą o niskim statusie, która musiała zostać prostytutką, po tym jak zaraziła się syfilisem i została wyrzucona z profesji gejszy. W dniu 1 lutego 1936 roku Abe rozpoczęła pracę w restauracji Yoshidaya. Właściciel tego zakładu, 42-letni Kichizo Ishida znany był głownie jako kobieciarz, mający niewielki udział w prowadzeniu restauracji. Biznes zarządzany był głównie przez jego żonę. W połowie kwietnia, Ishida i Abe zostali kochankami. Abe twierdziła, że przy Ishida pierwszy raz w życiu poznała co to miłość. Źle znosiła rozłąkę, nie mogła pogodzić się z myślą, że u boku Kichizo śpi jego żona. Była o niego chorobliwie zazdrosna. Kichizo Ishida był też wielbicielem perwersyjnego seksu. O Abe stało się głośno, gdy zamordowała swojego kochanka.

16 maja 1936 r. W trakcie igraszek zbyt mocno go poddusiła, a twarz Ishidy nie powróciła już do swojego normalnego wyglądu. Mężczyzna wziął 30 tabletek środka uspokajającego, próbując ukoić ból. A gdy nic nie pomogło, zdesperowany poprosił, aby Abe udusiła go we śnie. Co uczyniła. Potem obcięła mu genitalia i wyryła nożem swoje imię na jego ramieniu. Po schwytaniu zapytano ją, dlaczego obcięła mu akurat genitalia. Odparła: „Bo nie mogłam wziąć jego głowy”. Trafiła do więzienia, skąd wyszła po zaledwie 5 latach. Jej postać była inspiracją do stworzenia mnóstwa książek i filmów, w tym najsłynniejszego „Imperium zmysłów” Nagisy Oshimy.

Autor: Jacek Czubacki


Bibliografia:

Raelene Francis,. Selling Sex: A Hidden History of Prostitution, 2007.

Nils Ringdal, Love for sale: A world history of prostitution, Grove/Atlantic, Inc., 2007

George Ryley Scott,  A History of Prostitution: From Antiquity to the Present Day, 1996

Monika Kurzel-Runtscheiner Córy Wenus. Kurtyzany w szesnastowiecznym Rzymie, tł. E. Ptaszyńska-Sadowska, Gdynia 1998, Wydawnictwo Uraeus

źródło:

All Day History

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s