Masakra nad Washita River

Masakra nad Washita River obraz Stevena Langa

Masakra nad Washita River, obraz Stevena Langa.

27 listopada 1868 – oddział 7. pułku kawalerii USA ppłk. George A. Custera przeprowadził na wioskę pokojowo nastrojonych Indian z plemienia Czejenów nad Washita River w dzisiejszej Oklahomie. W wyniku ataku zginęło około 150 Indian, w tym starcy, kobiety i dzieci  oraz dwaj wodzowie „Czarny Kocioł” i „Mały Kamień”, a 53 indiańskich kobiet i dzieci zostało uprowadzonych. Sprawcy masakry nigdy nie zostali osądzeni.

Washita River w Oklahomie

Miejscem stacjonowania Indian było zakole rzeki Washita dopływu rzeki Red River w dzisiejszej Oklahomie. Gdy zapowiedziane przez rząd USA dostawy żywności przestały docierać do rezerwatu Czejenów, ci – aby uniknąć głodu – wyruszyli na łowy na swoje odwieczne tereny w rejonie Smokey Hills. Sytuacja ta nie umknęła uwadze generała Sheridana, który – chcąc ukarać Indian za samowolę – wydał Custerowi rozkaz pogoni.

Siedem kompanii 7. pułku wyruszyło rano 23 listopada w gęstniejącej śnieżycy z obozu zaopatrzeniowego nad rzeką Canadian River. Posuwali się w głębokim śniegu na południe. 26 listopada Custer wysłał mjr. Elliota na czele trzech kompanii na wschód i wkrótce odebrał meldunek o śladach znacznej grupy Indian. Znalezienie zbiegów było już tylko kwestią czasu.

Nocą 27 listopada w gęstej mgle wojska USA podeszły pod wioskę. O świcie na sygnał Custera odtrąbiono sygnał do ataku i kompanie ruszyły przez płytką rzekę. Elliot dość daleko na wschód, Custer wprost na wioskę, a Myers i Thompson z zadaniem oskrzydlenia od zachodu i południa. W rezultacie kompanie Custera zdobyły wioskę samodzielnie, bowiem Elliot – w pościgu za jakąś grupą wojowników – zapędził się daleko na wschód, a Myers i Thompson spóźnili się.

Wódz Czarny Kocioł, ang. Black Kettle, czejen. Moke-tav-a-to,Motavato (ur. ok. 1803, zm. 27 listopada 1868)

Atak zaskoczył śpiących Indian. Wybiegali półnadzy ze swych tipi i padali od ognia „sześciostrzałowców” lub rozjeżdżani przez galopujące wierzchowce. Wódz Black Kettle (Czarny Kocioł) wskoczył wraz ze swą żoną na jednego konia i zaczęli uciekać ku rzece, ale tam padli oboje martwi. Niebawem zginął też Little Rock (Mały Kamień).

W nierównej walce zginęło około 150 Indian, a ponad 53 kobiet z dziećmi dostało się do niewoli. Broniący się Indianie zdołali zadać straty napastnikom: 4 żołnierzy amerykańskich zginęło, a 13 odniosło ciężkie rany.

Żołnierze Custera postanowili zabrać Indianom wszystkie konie. Zajął się tym por. Edward S. Godfrey, którego ludzie chwytali i pętali rozbiegane mustangi.

Podczas tej akcji oddalili się nieco od wioski i tam – z większego pagórka – dostrzegli wielką wioskę indiańską i wojowników galopujących w różnych kierunkach. słyszeli też przed sobą liczne strzały. Zawrócili więc i Godfrey zameldował Custerowi, że Elliot jest przypuszczalnie w niebezpieczeństwie. Custer zbagatelizował meldunek, ale wkrótce na okolicznych wzgórzach zaczęło pojawiać się coraz więcej i więcej Indian.

George Armstrong Custer (1839-1876) – oficer kawalerii amerykańskiej, sprawcy masakry nad Washita River

W tym samym czasie oddział Elliota, który rzeczywiście posunął się za daleko, został zaatakowany przez przybyłych z pomocą Czejenom wojowników z plemienia Arapaho i całkowicie zniszczony.

Custer, nie udzielając pomocy Elliotowi, nakazał swoim ludziom zrównanie wioski z ziemią i zabicie wszystkich zwierząt (konie mordowano strzałami w głowę lub podrzynając im gardła, czemu towarzyszyły krzyki rozpaczy ze strony Indian, którzy nie odważyli się zaatakować, gdyż pojawiły się spóźnione kompanie Myersa i Thompsona.

Nocą Custer wycofał się z pola walki, nie wiedząc co się stało z ludźmi Elliota, a mimo to został przez generała Sheridana powitany owacyjnie. Odpowiedzialność za masakrę ponoszą generał Philip Sheridan oraz podpułkownik George Armstrong Custer,który poległy później dowodząc w bitwa pod Little Bighorn. Sprawcy masakry nad Washita River, podobnie jak kilka lat po wcześniejszej masakrze nad Sand Creek, nie zostali osądzeni.

W amerykańskiej historiografii masakra jest często określana jako „bitwą”. Jednakże patrząc na fakty to Indianie byli pokojowi nastawieni, praktycznie bezbronni, a wojska amerykańska dysponujące przewagą liczebną dokonały bezpardonowego ataku, gdy Indianie jeszcze spali. Więc trudno zakwalifikować to wydarzenie nie inaczej niż jako masakrę.


Literatura:

Robert M. Utley: Cavalier in Buckskin: George Armstrong Custer and the Western Military Frontier. Norman, Oklahoma: University of Oklahoma Press, 2001.

Hill P. Wilson, „Black Kettle’s Last Raid.” Transactions of the Kansas State Historical Society, 1904.

Jerome A. Greene, Washita, The Southern Cheyenne and the U.S. Army, Campaigns and Commanders Series, vol. 3. Norman, OK: University of Oklahoma Press, 2004.

Thom Hatch, „Black Kettle: The Cheyenne Chief Who Sought Peace but Found War. Hoboken, NJ: John Wiley & Sons, 2004.

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s