Klęska Amerykanów w bitwie nad Wabash

Bitwa nad Wabash

4 listopada 1791 roku – stoczono bitwę nad rzeką Wabash w pobliżu Fortu Recovery w obecnym stanie Ohio, pomiędzy konfederacją plemion indiańskich dowodzonych przez Małego Żółwia i Błękitną Kurtkę a wojskami amerykańskimi pod wodzą generała Arthura St. Claira. Bitwa zakończyła się największą w historii klęską białych kolonizatorów w starciu z rodzimą ludnością indiańską.

Mały Żółw,  ind. Mishikinakwa, ang. Little Turtle, (1747 -1812) – przywódca Konfederacji Plemion Indian Zachodnich, wódz Indian z plemienia Miami

W latach 70. i 80. XVIII w. trwały walki o dolinę rzeki Ohio pomiędzy Indianami, Brytyjczykami a Amerykanami. Z czasem plemiona indiańskie coraz lepiej rozumiały, że zawiązywanie sojuszy może zwiększyć ich możliwości militarne i własne bezpieczeństwo.

Jesienią 1787 roku założono Konfederację Plemion Indian Zachodnich na czele jej stanął wódz plemienia Miamisów Mały Żółw.

Konfederacja składała się z połączonych sił Szaunisów (Shawnee), kanadyjskich Irokezów, Wyandottów, Mingo, Ottawów, Czikamaugów, Miamisów, Kickapów, Delawarów, Odżibwejów, Potawatomich, Lisów, Sauków i Mascoutenów. Ogółem dysponowała dwoma tysiącami wojowników, odnosząc kilka znaczących zwycięstw.

Gen. Arthur St. Clair (1736/1737 – 1818)

Na początku października 1791 roku, oddział amerykańskiej armii pod wodzą gen. Arthura St. Claira – weterana amerykańskiej wojny o niepodległość, został skierowany do walki przeciwko Indianom. Oddział składał się z około dwóch tysięcy doświadczonych żołnierzy, ale także z kilkuset nowo zaciągniętych rekrutów i milicji.

Konfederacja Indian Północnego Zachodu, która broniła się przed amerykańską ekspansją, rok wcześniej zadała poważne straty wojskom generała Josiaha Harmarsa

Po bardzo wolnym marszu na początku listopada oddział dotarł nad brzeg rzeki Wabash, gdzie znajdowały się osady Indian. Kiepsko wyposażona i mało zdyscyplinowana armia amerykańska stopniała podczas marszu do zaledwie 1400 ludzi. Większość milicjantów zdezerterowało, a część po upływie okresu służby powróciło po prostu do domów. Sytuację pogarszał dodatkowo zły stan zdrowia St. Claira, a powtarzające się ataki artretyczne uniemożliwiały mu dowodzenie, wkrótce też musiał być niesiony na noszach.

Błękitna Kurtka, Weyapiersenwah, ang. „Blue Jacket” ( 1743 – zm. ok. 1810), był wodzem indiańskiego plemienia Szaunisów (Shawnee)

Dnia 3 listopada żołnierze założyli obóz po obu stronach rzeki Wabash. Tutaj też oczekiwali Amerykanów ukryci w lesie Indianie, którymi dowodził Mały Żółw oraz Błękitna Kurtka. Rano następnego dnia, gdy żołnierze ustawili broń w kozły i stanęli w kolejkach do kuchni polowych po śniadanie, nastąpił atak indiański.

Wielu członków milicji rzuciło do się ucieczki na drugą stronę rzeki, pozostawiając broń, podczas gdy inni pochowali się pod wozami. Z kolei żołnierze oddziałów regularnych zdołali opanować panikę i oddali salwę powstrzymując frontalny atak Małego Żółwia.

Trwająca około trzech godzin bitwa zakończyła się klęską Amerykanów. Spośród 920 żołnierzy którzy brali udział w bitwie tego dnia, 632 zostało zabitych i 264 rannych. Tylko 24 żołnierzy uciekło bez szwanku.

Tablica upamiętniająca klęskę Amerykanów

Porażka była wielkim ciosem dla Amerykanów w walkach z Indianami. Dopiero 20 sierpnia 1794 roku po porażce Indian w bitwie pod zaporą z pni, sytuacja militarna zmieniła się na korzyść Amerykanów.

Z kolei ostatnie wielkie zwycięstwo Indian nad Amerykanami miało miejsce 25 czerwca 1876 roku w bitwie pod Little Bighorn


Literatura:

Harold Allison: The Tragic Saga of the Indiana Indians. Paducah, KY: Turner Publishing Company, 1986

Harvey Lewis Carter, „The Life and Times of Little Turtle: First Sagamore of the Wabash. Urbana:”, University of Illinois Press, 1987

William H. Guthman, „March to Massacre: A History of the First Seven Years of the United States Army”, New York, McGraw-Hill, 1970

Eid, Leroy V. „American Indian Military Leadership: St. Clair’s 1791 Defeat.” Journal of Military History, 1993, s 71-88.

John Sugden, „Blue Jacket: Warrior of the Shawnees”, Lincoln: University of Nebraska Press, 2000.

William O. Odo, „Destined for Defeat: an Analysis of the St. Clair Expedition of 1791.” Northwest Ohio Quarterly, 1993, s 68-93

John F. Winkler, „Wabash 1791: St. Clair’s Defeat”, Osprey Campaign Series 240. Oxford: Osprey Publishing, 2011

Robert V. Van Trees, Banks of the Wabash. Fairborn, Ohio: Van Trees Associates., 1986

źródło: The Battle of the Wabash: The Forgotten Disaster of the Indian Wars

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s