Dodaj komentarz

Rabunek w St. Albans

Rabunek St. Albans

19 października 1864 roku – 21 żołnierzy z armii Konfederacji przebranych w cywilne ubrania i przedarłszy się z północnej Kanady, dokonało napadów na trzy banki w amerykańskim miasteczku St. Albans w pobliżu granicy amerykańsko-kanadyjskiej. Skradli z nich 208 tys. dolarów, a ich celem było także spalenie miasteczka, jednak to ostatnie im się nie powiodło. Władze kanadyjskie aresztowały uczestników rabunku, ale odmówiły ich ekstradycji. To spowodowało napięcie między USA, a Kanadą, która była częścią Imperium Brytyjskiego i mogło doprowadzić do międzynarodowej eskalacji konfliktu.

Wszystko się zaczęło się od bitwy o Salineville w Ohio, gdzie został wzięty do niewoli przez Unię, jeden z dowódców Armii Konfederacji Bennett Henderson Young. Jednak udało mu się zbiec do Kanady, która była częścią Imperium Brytyjskiego.

Bennett Henderson Young (1843–1919) – uczestnik wojny secesyjnej, oficer armii Konfederacji oraz uczestnik napadu na St. Abans.

Bennett H. Young spotkał się z agentami Konfederacji, którym zaproponował, aby dokonywać akcji dywersyjnych wzdłuż granicy z Kanadą, aby odwrócić uwagę wojsk Unii od południowych stanów. Young został awansowany  do stopnia porucznika, a następnie rozpoczął rekrutacje do przeprowadzenia akcji dywersyjnych wśród Konfederatów, którym udało się zbiec do Kanady. Kanada nieoficjalnie popierała Konfederatów. Pierwszą akcją zaplanowaną przez por. Younga był miał być atak na ciche miasteczko St. Albans w stanie Vermont, które było zaledwie 24 km od granicy kanadyjskiej.

10 października do St. Albans przybyli por. Young oraz dwaj jego ludzie, którzy postanowili sprawdzili hotel American Hotel mieszczący się przy rogu North Main i Lake Street, w którym mieli zamieszkać. Wtapiając się tłum mówili, że przybyli do miasteczka z miast St. John ze wschodniej Kanady w celach biznesowych lub też na „wakacje”. Niebawem zaczęli przybywać dalsi konfederaci. 18 października wszyscy uczestnicy byli w komplecie.

Dlaczego wybrano St. Albans? Ponieważ w okolicy nie było żadnych wojsk Unii, a przede wszystkim były trzy banki, w których w tym dniu znajdywała się spora suma pieniędzy. Ponadto w pobliżu znajdywało się też inne miasteczko Swanton, które także brano pod uwagę pod kolejny napad. Plan napadu był następujący:

Celem napadu miały być banki: First National Bank przy Fairfield Street.

First National Bank, środkowy budynek.

Drugi bank Franklin County Bank, który znajdował się na północ od hotelu American Hotel.

Franklin County Bank, drugi budynek od lewej.

Ostatni trzeci bank St. Albans Bank na południowo-wschodnim rogu Main and Kingman Street.

St. Albans’s Bank, budynek po prawej.

Następnie Konfederaci mieli uciec jak najszybciej i dokonać kolejnych napadu na sąsiednie Swanton.

Napastnicy mieli na sobie cywilne ubrania i byli wyposażeni w skórzaną torbę, taką przewieszano przez ramie oraz w pistolety kaliber 36. Większość uczestników napadu było w młodym wieku. Najstarszy uczestnik miał 38, pozostali byli w przedziale wiekowym 20-26 lat.

Był 19 października 1864 roku. Dzień był wtedy pochmurny i deszczowy. Na zewnątrz hotelu wyszeł por. Young i powiedział do swoich: „ludzi przejmujemy miasto, do stawiających opór strzelać bez ostrzeżenia”. Gdy na kościelnym zegarze godzinie wybiła godzina 15:00, był to sygnał dla Konfederatów do rozpoczęcia akcji. Wkroczyli do banków.

Konfederaci tego dnia skradli z banków łącznie sumę 208 tys. $ dolarów amerykańskich (zgodnie z przelicznikiem z 2015 roku  byłaby to suma około 3 140 000 $). Podczas napadu 8 lub 9 Konfederatów pod lufami karabinów zastraszyli mieszkańców oraz zabrali konie, aby uniemożliwić pościg za nimi. Por. Young nakazał swoim ludziom spalić miasto. Postanowili użyć do tego „Ognia greckiego”(pierwowzór napalmu), jednak miasto nie zapaliło, jedynie jedna szopa uległa pożarowi.

Ze zrabowanymi pieniędzmi, na skradzionych koniach, zabiwszy po drodze jednego z Jankesów, uciekli do Kanady i schronili się w Montrealu. Władze kanadyjskie aresztowały uczestników rabunku, skonfiskowały znalezionych przy nich sumę 87 tys. dolarów. Pozostałe pieniądze znaleziono później

1864 rok, piątka z 21 uczestników napadu na banki w St. Albans.

Udowodniono, że sprawcami napadu byli Bennett Henderson Young, Squire Turner Tevis, Alamanda papieża Bruce, Samuel Eugene Lackey, Marcus Antonius Spurr, Charles Moore Swagar, George Chrisman Scott, Caleb McDowell Wallace, James Alexander Doty, Joseph Parkhill McGrorty, Samuela Simpson Gregg, William Dudley Moore, Thomas Brontson Collins William Hutchinson Huntley, William T. Tevis Louis Singleton Cena, John D. McInnis i Charles Hunt Higbee.

Do tej listy można dodać także (choć dowodów na ich zaangażowanie nie było udowodnione): Johna L. Moss, Daniela Mock Butterwortha Charles’a Travisa Daniela, Johna Louisa Mocka  oraz Josepha Fielding Betterswortha.

Władze kanadyjskiej przekazały skonfiskowaną sumę w ręce amerykańskie, jednak jednocześnie odmówiły jednak ekstradycji samych uczestników rabunku. W odpowiedzi na to władze amerykańskie zagroziły atakiem swych wojsk w celu zagarnięcia zbiegów. Akt ten byłby bezpośrednim naruszeniem neutralności brytyjskiej i mógł doprowadzić do międzynarodowej eskalacji konfliktu. Ostatecznie prezydent Lincoln odwołał rozkaz ataku na Montreal, grożąc jedynie zawieszeniem traktatu o wolnym handlu, co także nie nastąpiło. Ostatecznie Kanada wydała uczestników napadu.

Nie zamierzonym skutkiem akcji było to. iż wielu Kanadyjczyków stało się wobec Konfederatów wrogo nastawione, gdyż o mały włos a Kanadę zostałaby wciągnięta amerykańską wojnę domową bez jej zgody. Agenci Konfederacji działający w Kanadzie, zdając sobie sprawę z powagi sytuacji, zaprzestali akcji dywersyjnych z terenów Kanady.


Literatura:

James Campi, „Civil War Sites, 2nd: The Official Guide to the Civil War Discovery Trail. Globe Pequot, s. 11.

John D. Kazar, „The Canadian View of the Confederate Raid on Saint Albans,” Vermont History, 1964, s. 255-273

Daniel S. Rush and E. Gale Pewitt,  „The St. Albans Raiders”, 2008 Riedel, Leonard W. ed. McNaughton and Gunn, Saline Michigan

Allen P Stouffer, „Canadian-American Relations in the Shadow of the Civil War,” Dalhousie Review, 1977, s. 332-346

Dennis K. Wilson, J”ustice under Pressure: The Saint Albans Raid and Its Aftermath”, 1992, s. 224

źródło: stalbansraid.com – History of the raid

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: